بگفتــــا دوستــــداری با دیــانت 

برایــــم بازگـــو نام ونشـــــــانت

بگـــو که کیستی اهل کجــایی

تو اهـل صـدق هستی یا خیانت

بگــــو از قلــعـه واز روستــــایت

چه میباشد صفــــــات مردمـانت

بگفتم دوست فخـرآبادی ام من

دیــــــار عشق و ایــمان و امانت

دیــــار مردمــانی صـاف وساده

نبینی مثــــل آنــها در جهــــانت

دیــــار اهــل علم واهــل دانش

همه دانشــور و فرهنـــگیــــانت

بگفت آندوست ای یــار قدیمی

که خواهــم بشنوم من از زبانت

که هر چه باز گـویی کم بگفتی

زفخــــــــرآباد و فخـــــرآبادیــانت

بگفتم کــــای رفیـــق با دیــانت

جــــــوابی گویمت بهتــــر ز آنت

به کوه ودشت وصحرا گر در آیی

صفــــــایی تازه میآید به جــانت

تفـــــرٌج گـــر کنی باغــــات آنرا

همه غمهـــــا زدایـــد از روانـــت

دگــــــر پرسید آن یـــــار قدیمی

مرا آگــــه کن از پیــــر و جوانـت

جـوابش دادم ای همکــار نـامی

جوانــــانش یکـــی بهتــــر ز آنت

جــوانانی که دایـم در   تــلاشند

چه در درس وچه در دین ودیانت

ز پیــرانش اگــر خواهــی جوابی

همـه بــا همٌت و زحمتــکشانت

همه   دلــداده بر لطـف  خداوند

مثــال  اختــری در   کهکشانـت

ز پیـــرانم همــی  آموختـم  من

رســـوم  زندگـی  و  زنــدگـانت

همــی   گویـــم   ز آثـار قدیمی

که  بــاشد یادگـــار    مردگانت

بیــا بنگر  ربـــاط با  شکـــوهش

نــدیدی مثـــل آنــــرا در زمـانت

نظــــر کن بر مـزار عبـــد صــالح

که  بــــوده  رهـــــرو پیغمبرانت

تامٌـــــل   کن کویــــــر با صفا را

تفکـــــٌر دار  چون  فـــــرزانگانت

دگــــر پرسید  همکـــــار  عزیزم

چه باشد زرع وکشت و حاصـلانت

گر این پرسیدمت خــواهم بدانم

که نــانت میرسد آیا   به نانت؟

به او  گفتم  خـدا را شاکرم  من

الــــهی بشنو د حق از  زبانت

مــــرا محصول بــاشد جو و زیره

دگـر  خواهی  انار   و زعفرانت

چه عالـی پسته دارد   روستایم

که   نـــامش میبرند کرمانیانت

بیـــا روزی به فخـــــرآباد روکـــن

ببینی آنــچه من گفتم عیــانت

بگفتم با رفیـــق خوب وعـــــالی

نگــــردد  زین سفر هرگز زیانت

دمی بنشین به خودروی سواری

که پیکـــان خواه باشد یا ژیانت

سفـــر کن تا دلـــت دلشاد گردد

ز فخــــــــرآباد و فخــــرآبادیانت